מקורות און נאמנות

It is disruptive because equilibrium always feels disruptive to imbalance. It is revolutionary because remembering what was concealed inevitably reshapes what stands. Yet I write it without hostility toward what came before. The masculine blueprint was necessary. It built worlds. It formed the vessel. But vessels are meant to be filled. And what fills them now is depth.

עס איז שטערנדיק װײַל גלײַכגעװיכט דאַכט זיך תּמיד שטערנדיק פֿאַר אומגלײַכגעװיכט. עס איז רעװאָלוציאָנער װײַל דאָס דערמאָנען װאָס איז געװען פֿאַרבאָרגן פֿורעמט אומבאַדינגט איבער װאָס עס שטייט. פֿונדעסטװעגן שרײַב איך עס אָן פֿײַנטשאַפֿט צו װאָס עס איז פֿריִער געװען. דער מענלעכער פּלאַן איז געװען נייטיק. ער האָט געבויט װעלטן. ער האָט געפֿורעמט דעם כּלי. אָבער כּלים זײַנען דאָ כּדי זיי זאָלן װערן אָנגעפֿילט. און װאָס פֿילט זיי איצט אָן איז טיפֿקייט.

Chavah Kadmonah, by contrast, is that same Ein Sof, that same absolute simplicity, as it turns — in an equally primordial movement — toward makom, toward “other,” toward brit, toward a future in which another consciousness will stand opposite the Infinite and receive Him. It is the panim of ratzon that says, “I desire to be known within the concealments, to give Myself in covenant, to dwell within the details and the stories and the tears and the joys of finite creatures.”

חוה קדמונה, דערקעגן, איז דער זעלבער אין סוף, די זעלבע אַבסאָלוטע פּשיטות, אין דעם װי זי װענדט זיך — אין אַ פּונקט אַזוי קדמונישער באַװעגונג — צו מקום, צו „אַנדערש“, צו ברית, צו אַ צוקונפֿט װוּ אַ צווייט באַװוּסטזײַן װעט שטיין אַנטקעגן דעם אינפֿיניט און אים אויפֿנעמען. דאָס איז דער פּנים פֿון רצון װאָס זאָגט: „איך װיל װערן דערקענט אינעווייניק אין די העלמות, זיך געבן אין ברית, װוינען אינעווייניק אין די פּרטים און די מעשׂיות און די טרערן און די פֿרייד פֿון באַגרענעצטע באַשעפֿענישן.“

Adam Kadmon sets the blueprint of “what is”; Chavah Kadmonah sets the blueprint of “how it will be lived.” Adam Kadmon is the Divine will that there be worlds, sefiros, orders. Chavah Kadmonah is the Divine will that these worlds will not merely exist, but will enter into covenantal relationship with their Source.

אדם קדמון שטעלט דעם פּלאַן פֿון „װאָס עס איז“; חוה קדמונה שטעלט דעם פּלאַן פֿון „װי אַזוי עס װעט געלעבט װערן“. אדם קדמון איז דער געטלעכער רצון אַז עס זאָלן זײַן װעלטן, ספֿירות, סדרים. חוה קדמונה איז דער געטלעכער רצון אַז די װעלטן זאָלן נישט בלויז עקזיסטירן, נאָר אַרײַנטרעטן אין אַ ברית־באַציִונג מיט זייער מקור.

Its very name, derived from the root str, to hide, whispers its deepest secret: Hester Panim, the hiding of the Divine Face. Here, within these pages, the Name of God does not appear. This absence, however, is not a void. It is a signature. The silence of the Megillah is not emptiness; it is the resonant hum of a concealment so profound that it becomes the very ground for revelation.

איר אייגענער נאָמען, אַרויסגעצויגן פֿונעם שורש סתר, באַהאַלטן, שעפּטשעט איר טיפֿסטן סוד: הסתּר פּנים, דאָס באַהאַלטן פֿונעם געטלעכן פּנים. דאָ, צװישן די בלעטער, דערשײַנט דער נאָמען פֿונעם אויבערשטן נישט. די אָפּװעזנהייט איז אָבער נישט קיין ליידיקייט. זי איז אַ חתימה. די שטילקייט פֿון דער מגילה איז נישט קיין פּוסטקייט; זי איז דאָס װידערקלינגענדיקע ברומען פֿון אַ פֿאַרהוילנקייט אַזוי טיף אַז זי װערט דער באָדן גופֿא פֿאַר גילוי.